Gelukkig, ik kan weer aan het werk. geen tijd om op te ruimen. Produceren, produceren. Laat ik een kwast vallen kan ik hem niet vinden. .
Gelukkig, ik voel mij weer "Iris" sinds 18 juli.
De medicatie is gehalveerd en ik weet inmiddels de beste tijd om ze in te nemen. Dat heeft maanden geduurd. Een hartslag van 41 en een onderdruk van 52 en bovendruk van 98 of lager was wel érg laag. Gelukkig was dit niet gedurende de hele dag. Want je zit dan suf, duf op een stoel voor je uit te staren en komt tot niets.
Gelukkig heb ik weer meer energie, de motivatie en concentratie. Ik had ideeën genoeg maar was te moe en kwam tot niets.
Het is wel weer wennen. Je wil zo graag en dan wordt het niets. Na veel overschilderen ging het vandaag goed. Zo blij.
Ingrid Koenen van galerie Irok (Horst) appte mij gisteravond. Of ik werken heb om mee te kunnen knallen op de expositie die in november gaat komen. Er zal ook een opening zijn. Deze stimulans had ik geloof ik nodig. Het schilderij waar ik nu mee gestart ben ging lekker.
De ziekenhuisbezoeken (nu bij hartfalen) staan even stil en dat is heel prettig. De cardioloog legde mij mij vorige week weer uit dat ik een zieke hartspier heb, dat ik alleen met medicatie mijn hart kan beschermen. Dat mijn hartpomp voor 43 procent werkt in plaats van 60 à 70 procent. Ook heb ik hartritme stoornissen. Naar de oorzaak kijken ze niet. Daar ben ik zelf mee gestart.
De trap oplopen met zware schilderijen kan ik beter niet meer doen.
Maar mijn motto is wel: "Iets dat ziek is kun je ook genezen¨. Dat ga ik proberen en nu schilderen. om te kunnen knallen in november!